De afgelopen dagen zal ik nooit meer vergeten. Ik ben voor het eerst op jacht geweest met geweer. Toen ik ruim 2 jaar geleden bedacht dat ik jager wilde worden was het afgelopen donderdag zover dat ik mocht gaan jagen.
Samen met mijn vriend Roelof en onze labradorpup Cash gingen we naar ons jachtveld in Sontra ( Duitsland). Ik ben de laatste jaren vaak mee gegaan op jacht maar dit keer was het anders . Voor het eerst met mijn geweer op pad. De lichte spanning die je voelt door het wapen wat je bij je draagt doet je bewust worden dat je de sleutel bent tussen leven en dood. Ik mocht een bok schieten, de enige die nog resteerde op de afschotlijst van Roelof. Wat een eer.
De bronst van de reeën loopt op z’n einde. De meeste bokken zijn vermagerd en uitgeput van gedane arbeid en laten zich zelden in het open veld zien op dit moment.
Ik moest op zoek naar ” mijn bok”. Of de bok moest op zoek naar mij? Ik heb de afgelopen dagen maar één bok gezien.
Hij heeft zich 3 keer aan me gepresenteerd alvorens ik hem kon schieten .
De eerste keer sprong een ree af toen we uit de auto stapten. Het was een bok!!! Maar hij was al weer weg.
De tweede keer was een dag later. We zaten in een grondzit met uitzicht op een mooi weitje.
Opeens kwam vanuit het hoge gras een reebok van rechts het weitje binnen lopen. Nog eens goed checken met de kijker of ik wel echt een geweitje zag. Pfft jawel, een gaffel. M’n hart begon sneller te kloppen. Het bokje bleef rustig eten. Soms keek hij op. Alleen zijn kopje kwam boven het hoge gras uit. In het weitje recht voor me was het gras een stuk lager. Hij bewoog mijn kant op. M’n hart ging nog sneller kloppen en m’n ademhaling werd zwaarder. Toen draaide hij zich om en liep weer weg in het hoge gras, uit beeld. Misschien had hij lucht van ons gekregen. Pjoef, dat was dichtbij een schot. Hij liep rustig weg dus ik had toch nog enige hoop dat hij toevallig was omgedraaid en dat hij geen lucht van ons gekregen had.
Toen we na ruim een half uur bedachten dat hij misschien in het weitje ernaast stond , waar we hem niet konden zien vanuit de grondzit, wilde ik toch nog even blijven zitten. En alsof het zo moest zijn stond plotseling ” mijn bok” weer voor me. 20.10 uur.
Kloppend hart en kalmte tegelijk. Hij liep mooi dwars en stond bijna recht voor me op een meter of zestig bij me vandaan. Kogelvang was oké. Geweer van de safe, denkbeeldige lijn achterkant voorloper omhoog, midden van het blad.
Boem.
Doorgrendelen.
Maar waar was de bok nou? Ik was er zeker van dat ik een goed schot had gegeven. Ik moest door de kijker blijven kijken na het schot maar ik was het vergeten. Ik zag de bok niet maar ik was er zeker van dat ik hem goed geraakt had. Ik begon te trillen over mijn hele lijf. Hij moest rustig kunnen sterven en ik zou pas na 15 minuten kunnen gaan kijken. Ik voelde de adrenaline in m’n lijf. Ik heb een dier gedood om straks op te eten. Het meest eerlijke en duurzaamste stukje vlees wat je je maar kunt bedenken. Ik heb gedaan wat mijn grootvader altijd zei:” Als je een dier wilt eten moet je het ook zelf kunnen doden” je Ik kon niet stil blijven zitten, zo erg trilde ik over mijn hele lijf.
Het was al aardig schemerdonker.
Met z’n drieën liepen we richting het weitje waar de bok zou moeten liggen. De spanning steeg naarmate we dichterbij kwamen. Hoe zou ik hem aantreffen?
Opeens zag ik een stukje roodbruine vacht boven het gras uitkomen. Daar lag mijn bok, een prachtige bok van bijna 20 kg ontweid gewicht bleek later. Neergevallen op de plek van het schot. ’n keurig bladschot. Cash ging als een dolle om het ree heenlopen en snuffelen en likken. Wat een opwinding. En ik voelde het ook zo.
Samen met Roelof, die stiekum een platvinkje whisky in z’n zak had gestoken, hebben we op onze knieën in het gras geproost op de bok in het bijna donker. Een bijzonder mooi en ontroerend moment.
Ik heb het goed in me opgenomen om nooit meer te vergeten. Daarna heb ik het ree zelf ontdaan van het geweide.
M’n eerste bok staat in m’n geheugen gegrift voor altijd.
En straks als we er van eten zal ik dat moment weer ervaren. Keer op keer totdat het ree op is en alleen de herinnering nog rest.

Marjon's eerste bok

Discussion

Comments (1)

Laat een reactie achter op Anneke Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *